Wiem jednak, że musze o nim zapomnieć.

To dziś. Nareszcie kończę 18 lat. Z tej okazji postanowiłam coś zrobić dla rodziny. Zaprosiłam tylko tych najbliższych, a ojcem nie zawracałam sobie głowy, i tak od rana siedział w barze. Pomyślałam, że pójdę na zakupy. Właśnie wychodziłam z domu gdy zadzwonił mój telefon. To był Łukasz. Odebrałam i od razu usłyszałam:

- Wszystkiego najlepszego myszko !

- Dziękuję, ale się cieszę, że dzwonisz, Widzimy się wieczorem? - zapytałam z uśmiechem na twarzy. Nic nie mogło zepsuć dzisiejszego dnia.

- No wiesz ja bardzo chętnie ale nie wiem jak reszta.

- Jaka reszta? Łukasz o czym Ty mówisz?

- Nic, nic, zostaw to mnie, wszystkim się zajmę.

- Ale... - nie zdążyłam odpowiedzieć bo się rozłączył. O jaką resztę mogło mu chodzić? Nie chciałam widzieć nikogo nieznajomego. No ale ufam mu więc nie mam się czego obawiać. Mam nadzieję...

Przechodziłam między regałami z napojami gdy nagle ktoś na mnie wpadł.

- Bardzo przepraszam, nie zauważyłem Cię.

- Może gdybyś nie był tak zapatrzony w ten telefon zorientowałbyś się, że nie jesteś tu sam. - powiedziałam wściekła ocierając spodnie. Podniosłam się i ujrzałam Igora. Tego samego, z którym siedziałam pod drzewem na ognisku. Jeszcze tego mi było trzeba.

- O to Ty ! Miałem cichą nadzieję, że jeszcze kiedyś Cię spotkam. - zaczął się uśmiechać.

- Oh doprawdy? Bo ja wręcz odwrotnie. - powiedziałam patrząc prosto w jego oczy. Nie, nie mogę się denerwować, nie dziś. - No ale skoro już tu jesteś to mógłbyś podać mi ten napój - wskazałam butelkę na najwyższej półce. Chłopak zaśmiał się i zrobił to, o co go poprosiłam. Już miałam ją od niego zabrać, jednak ten wycofał ręke.

- Wybacz ale wiesz, coś za coś. - uśmiechnięty patrzył w moje oczy.

- Dobra obiecuje, że nie pozwę Cię o napaść w supermarkecie, a teraz oddaj.

- Wolałbym coś innego - rany dlaczego on się cały czas uśmiecha, jest irytujący.

- Czego Ty możesz ode mnie chcieć?

- Spotkamy się dziś wieczorem? Tak po prostu , pogadać?

-Wybacz ale dziś nie mogę mam ... - mam za długi język, zdecydowanie to.

- Co masz? - trudno, powiedziałam A to teraz muszę powiedzieć B.

- Mam urodziny, wiesz spotkanie rodzinne i takie tam - powiedziałam szybko.

 Odwróciłam wzrok, żeby nie ciągnąć dalszej rozmowy. Postanowiłam wybrać jeszcze jeden sok. Wtedy chłopak przytulił mnie od tyłu i wyszeptał do ucha " Wszystkiego Najlepszego ". Ciarki przeszły po całym moim ciele. Igor odszedł a ja chciałam być jak najszybciej w domu. Po zejściu na ziemię podeszłam do kasy i czekając aż kasjerka powie ile płacę obserwowałam go. Był z jakimś chłopakiem, wysokim, bardzo przystojnym, byli do siebie podobni. Wyglądali jak bracia. Wyszłam ze sklepu i całą drogę myślałam o tym co się stało. To głupie ale było w nim coś szczególnego. Ale dlaczego ja tyle myślę o chłopaku, którego wcale nie znam? Wiem jednak, że muszę o nim zapomnieć.

  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Hej, przepraszam, że tyle czasu mi to zajęło ale obowiązki wzywały. Proszę komentujcie :))