To nie wróżyło nic dobrego...

Tę noc zapamiętam na zawsze. Miliony świecących gwiazd na niebie, cisza, spokój, dopalające się ognisko i my przytuleni na środku polany. Ta noc mogłaby się nie kończyć.

- O czym myślisz? - zapytał Mikołaj bawiąc się kosmykiem moich włosów.

- Zastanawiam się czy to się dzieje naprawdę - odpowiedziałam z uśmiechem.

- Gdyby to nie była prawda nie mógł bym zrobić tego - odparł zbliżając się do mnie. Zaczął całować moją szyję, zbliżając się do ust. Przerwał pocałunek i spojrzał na mnie:

- Masz piękne oczy.

- Może dlatego, że patrzą na Ciebie - dodałam i zaczęłam się śmiać niepohamowanie. Mikołaj widząc moją reakcję na własne słowa lekko się przestraszył, jednak nadal był uśmiechnięty - Przepraszam Cię, ale jeszcze nigdy tak nie rozmawiałam z żadnym chłopakiem bo było to dla mnie zbyt śmieszne. Nie wiedziałam, że jest we mnie tyle " słodkości " - mówiłam przez śmiech.

- Wiesz, że spotka Cię za to kara? - powiedział poważnie.

- Jaka? - zapytałam równie poważnie widząc, że chłopakowi wcale nie jest do smiechu.

- Taka! - Mikołaj rzycił się na mnie powalając mnie na plecy. Usiadł na mnie okrakiem i zaczął perfidnie łaskotać. Nie mogłam złapać oddechu. W końcu przestał a ja walczyłam ze zmęczeniem. - Już nie możesz? Uuu cieniutko z Tobą Kochanie - powiedział i zaczął się śmiać. Miałam ochotę mu przywalić, ale nie mogłam się ruszyć.

- Mógłbyś ze mnie zejść?

- Ale mi tak jest bardzo wygodnie - odparł i poruszył specyficznie brwiami. Wykorzystałam moment jego zadumy i zrzuciłam go z siebie.

- Gdzie się wybierasz? - zapytał widząc, że wstałam i otrzepałam spodnie.

- Wydaje mi się, że powinniśmy wracać - podałam mu rękę i pomogłam wstać.

- Naprawdę już musimy?

- Jeśli chcesz możesz zostać u mnie na noc - zaproponowałam sama nie wiem dlaczego.

- Jestem za! Idziemy! - dodał już ewidentnie ożywiony moim pomysłem. Zaśmiałam się tylko i zaczęliśmy zbierać rzeczy do koszyka. Chwyciliśmy się za ręce i ruszyliśmy do domu. Wróciliśmy na 2 w nocy. Naszła mnie ochota na kakao. Mikołaj stał oparty o futrynę i patrzył co robię.

- Też chcesz? - zapytałam pokazując mu pudełko w kakaem.

- Wolałbym buziaka - powiedział i podszedł do mnie. Próbowałam wrócić do poprzedniej czynności ale byłam zbyt rozproszona przez mojego towarzysza. W końcu po ciężkiej próbie walczenia z łaskotkami i jego pocałunkami oddałam mu się. Może nie w dosłownym znaczeniu ale i tak sprawiło nam to przyjemność.

Obudziło mnie delikatne głaskanie. Gdyby nie moja wrażliwa skóra Mikołaj zapewne nie dowiedziałby się, że już nie śpie.

- Zrób mi kawy - powiedziałam zaspanym głosem , a oczy wciąż miałam zamknięte.

- A gdzie dzień dobry? - usłyszałam tuż przy moim uchu, aż przeszły mnie ciarki.

- Z mlekiem i 2 łyżeczkami cukru - dodałam zakrywając głowę kołdrą.

- Ktoś się do Ciebie dobija od wczoraj - powiedział chłopak wychodząc z pokoju. Z niechęcią sięgnęłam po telefon. Zobaczyłam na wyświetlaczu 3 wiadomości od: Igor i 12 nieodebranych połączeń od: Igor. Myślałam, że wyjdę z siebie. Wiadomość 1 " Odbierz proszę" wiadomość 2 " Muszę Ci powiedzieć coś ważnego!" wiadomość 3 " Cholera.. Kocham Cię! ". Po przeczytaniu tego przestałam wierzyć w ludzkość. Na początku pomyślałam, że to jakiś żart ale po ilości nieodebranych połączeń od niego przeraziłam się. Scena jak z filmu. Nie mogłam w to uwierzyć, byłam zaledwie kilka godzin z Mikołajem a teraz dowiedziałam się, że jego brat mnie kocha. Postanowiłam to zignorować. Po chwili usłyszałam Mikołaja dlatego w pośpiechu usunęłam wszystkie wiadomości.

- Kawa z mlekiem, tosty i ciastka zbożowe dla mojego Słoneczka - powiedział kładąc tace koło mnie i całując w czoło.

- Dziękuję - lekki uśmiech i zabrałam się za jedzenie.

- Sprawdzałaś kto to? - skinął głową w kierunku mojego telefonu.

- Sms-y z sieci i od Martyny a te telefony to jakaś pomyłka, nie znam tego numeru, nie ważne. Dlaczego nie jesz? - zapytałam by zmienić temat.

- Jadłem w kuchni.

Po śniadaniu postanowiłam się odświerzyć, wzięłam szybki prysznic, wysuszyłam włosy i zrobiłam delikatny makijaż.

- Muszę się zbierać - powiedział Mikołaj gdy wróciłam do pokoju.

- To zawieziesz mnie po drodze do Martyny? - zapytałam z miną ala: oczy kota z Shreka.

- No jasne - powiedział dając mi słodkiego całusa. W samochodzie cały czas trzymał moją rękę, ja jednak byłam myślami zupełnie daleko. Od rana siedziało mi w głowie to co napisał Igor. Nie byłam do tego przekonana ale przejęłam się. Postanowiłam, że powiem o tym tylko Martynie, nie chciałam, żeby Mikołaj się dowiedział. Zatrzymaliśmy się pod domem Martyny, która siedziała na schodach i czytała książkę.

- Do zobaczenia - powiedziałam i dałam mu szybkiego buziaka. Musiałam wyjść z samochodu, gdy odjechał od razu ruszyłam w stronę dziewczyny.

- Czy ja dobrze widziałam? - zapytała z szerokim uśmiechem - Ty i Mikołaj, w jednym samochodzie, o 9 rano, do tego buziak na pożegnanie? Czy ja na pewno o wszystkim wiem? - dodała przytulając się do mnie

- Tak ja i Mikołaj jesteśmy razem, dokładnie od wczoraj - powiedziałam siadając na schodach.

- Nie wyglądasz na specjalnie szczęśliwą - odparła siadając obok mnie.

- Widzisz tak jest zawsze, jestem szczęśliwa ale za chwilę coś się pieprzy - odpaliłam papierosa - Mikołaj został dziś u mnie na noc, wszystko było by ok dopuki nie odczytałam wiadomości zaraz z rana - pierwszy buch - od Igora.

- Myślałam, że po ostatniej akcji zrozumiał co zrobił.

- Tak, aż za bardzo - zaśmiałam się sarkastycznie - Wyznał mi miłość smsem bo nie odbierałam gdy dzwonił - Martyna popatrzyła na mnie z szeroko otwartą buzią. - Mucha Ci wleci - dodałam z uśmiechem.

- Nie mogę w to uwierzyć, brat Twojego chłopaka mówi a raczej pisze że Cię kocha po nocy spędzonej z tym pierwszym. No nieźle - zaczęła gorączkowo myśleć.

- Prosze Cię, ja nie wiem co mam robić. Jak Mikołaj się dowie to będzie katastrofa - powiedziałam a twarz Martyny wyrażała dziwne zakłopotanie.

- Mówiąc o Igorze to ... - nie dokończyła tylko wskazała za coś palcem. Odwróciłam się i zobaczyłam Igora biegnącego w naszą stronę. To nie wróżyło nic dobrego...

 

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hej wybaczcie że tak długo mnie nie było ale planowanie wakacji wymagało trochę poświęcenia no i obchodziłam urodziny ;3 postaram się dodawać rozdziały częściej ;) :*